Bibliografia

Niepełnosprawność intelektualna to pojęcie stosunkowo młode, które pojawiło się zamiast stygmatyzujących i wartościujących określeń „niedorozwój umysłowy” i „upośledzenie umysłowe”. Niepełnosprawność intelektualna charakteryzuje się przede wszystkim utrudnieniami w sferze percepcyjnej i poznawczej, powodując wolniejsze tempo uczenia się i opanowywania różnorodnych sprawności poznawczych i społecznych. Niepełnosprawność intelektualna nie jest chorobą psychiczną. Niepełnosprawność intelektualna jest obarczona największą liczbą mitów i stereotypów, nie mającymi nic wspólnego z rzeczywistymi cechami indywidualnych osób. Mówi się, że „upośledzeni są głupi, nic nie rozumieją, niczego nie mogą się nauczyć”, że „upośledzenie umysłowe prowadzi do przestępczości i ubóstwa”, że „jest karą za grzechy kogoś z rodziny”, że „upośledzeniem umysłowym można się zarazić”. Stereotypy na temat niepełnosprawności intelektualnej, a przede wszystkim ten dotyczący braku możliwości rozwoju i celowości podejmowania różnorodnych aktywności życiowych, wywierają destrukcyjny wpływ na postawy społeczne, sposób postrzegania i traktowania osób z niepełnosprawnością intelektualną, a także na szanse rozwojowe i wyrównujące, jakie się im stwarza. Wciąż jeszcze na ulicach wielu miast osoby z niepełnosprawnością intelektualną wytykane są palcami, wciąż ludzie boją się dotknąć, porozmawiać z osobą z niepełnosprawnością intelektualną, rodzice dzieci pełnosprawnych dążą do separacji dzieci z niepełnosprawnością, w domach pomocy społecznej (dps) stosuje się przemoc fizyczną w celu obezwładnienia, nie pozwala się wychodzić poza teren należący do dps, w szpitalach psychiatrycznych podaj się silne, otumaniające leki w sytuacjach nieuzasadnionych, wciąż ubezwłasnowolnia się osoby z niepełnosprawnością intelektualną, by móc decydować o ich życiu.
(ze Wstępu)