Słownik

Naturalizacja

To termin prawniczy oznaczający nadanie cudzoziemcowi/ cudzoziemce obywatelstwa państwa jego stałego pobytu. Jest to proces dobrowolny, rozpoczynany na wniosek osoby zainteresowanej uzyskaniem obywatelstwa, a następuje na podstawie zgody uprawnionego organu państwa. Najczęściej dotyczy imigrantów dobrowolnych motywowanych względami ekonomicznymi lub rodzinnymi oraz uchodźców trwale pozbawionych możliwości powrotu do własnego kraju. Do głośnych, czasem budzących kontrowersje, należą przypadki nadania obywatelstwa osobom zasłużonym dla danego kraju (sportowcom/piłkarzom, artystom, pisarzom, itp.)

Naturalizacja jest to sposób wtórnego nabywania obywatelstwa. Pierwotne nabycie więzi prawnej łączącej jednostkę z państwem ma miejsce zazwyczaj w momencie przyjścia dziecka na świat – zależnie od kraju - poprzez urodzenie na terytorium danego państwa, którego obywatelstwo dziecko otrzymuje (prawo ziemi, łac. ius soli) lub  po rodzicach bądź jednym z nich (prawo krwi, łac. ius sanguinis).

Podstawę naturalizacji wyznaczają przepisy prawne każdego państwa (w Polsce Ustawa z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim) oraz uregulowania międzynarodowe (szczególnie w kwestii wielokrotnego obywatelstwa i bezpaństwowości).

Najczęstszą drogą do naturalizacji jest legalne zamieszkiwanie na terenie jakiegoś kraju przez określony ustawowo czas. Mogą pojawić się także dodatkowe warunki, takie jak wymogi dotyczące znajomości języka, kultury, historii kraju, itp. (cudzoziemiec ubiegający się o obywatelstwo polskie ma obowiązek wykazać znajomość języka polskiego poświadczeniem urzędowym, świadectwem ukończenia szkoły w Polsce lub za granicą z wykładowym językiem polskim). 

 

Opracowane przez: Dominika Cieślikowska
Towarzystwo Edukacji Antydyskryminacyjnej
Obszar Prawo

Źródła

Publikacje z zakresu